อยากจะขอบคุณมะเดี่ยวจากใจจริงๆ ที่ทำหนังไทยเรื่องนี้ออกมา

ถ้าตอนนี้มีคนถามผมว่า เคยมีคนสร้างยานเคลื่อนย้ายสสารแล้วหรือยัง ผมก็คงตอบว่า มีแล้ว ยานนี้มันมีชื่อว่า “ภาพยนตร์” ไงล่ะ

รักแห่งสยาม ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่เมืองไทย ผมรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้กลับบ้าน

รักแห่งสยาม ยังเป็นเครื่องย้อนเวลา ให้ผมได้หวนกลับไปตอนผมอยู่มัธยม ตอนที่ผมใส่ชุดนักเรียน เดินอยู่สยามคนเดียว หรือเป็นแก๊งค์กับเพื่อนๆตอนโรงเรียนเลิก ผมผู้เรียนอยู่แถวสยามมาเป็นเวลา 11 ปี ตั้งแต่ ม.ต้นจนจบมหาลัย ดูแล้วจี๊ดใจอย่างบอกไม่ถูก

รักแห่งสยาม ยังเป็นกระจก สะท้อนชีวิตผมในตอนนี้ ให้ผมได้ยิ้มไปกับมัน ร้องไห้ไปกับมัน รู้สึกเหมือนมีเพื่อน มีคนเข้าใจ

หลังจากน้ำตาแตก และสิ้นสมประดีไปเมื่อหนังจบ เก็บศพตัวเองเรียบร้อยตอนตีสี่ ผมก็ตื่นมาวันรุ่งขึ้น ความรู้สึกคล้ายตายแล้วเกิดใหม่

ทุกอย่างดูสดใหม่ไปหมด ผมรู้สึกเหมือนเป็นนักท่องเที่ยว เหมือนกับเมื่อคืนยังอยู่เมืองไทย แล้วเมื่อเช้าพึ่งบินมาถึงอเมริกา อากาศก็ดีเหลือเกิน แดดออกจ้า ฤดูใบไม้ผลิซะทีแล้วสินะ เห็นหน้าเพื่อนๆก็รู้สึกว่า มันช่างมหัศจรรย์อะไรเช่นนี้ ที่เราได้มาอยู่ที่นี่ เราผู้เป็นเด็กไทย เป็นเด็กสยาม แต่ได้มามีเพื่อนเป็นคนฝรั่ง เป็นคนนานาชาติ ดูเราสิ เราคุยกับพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษด้วย คนรอบข้างก็พูดจากันเป็นภาษาอังกฤษ นี่เราไม่ได้อยู่เมืองไทย นี่ไม่ใช่ที่ที่เราเคยอยู่ ไม่ใช่สยามที่มิวกับโต้งเดินด้วยกัน

ผมอยู่อเมริกามาสองปี ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง แต่ความเข้าที่เข้าทาง มันคือต้นตอของความรู้สึกจำเจ ความคุ้นเคยทำให้ผมยึดมั่น ความผูกผันทำให้ผมติดกับ เมื่อเกิดความเปลี่ยนแปลงผมก็รับมันไม่ได้ ผมลืมไปแล้วว่า ผมมาที่นี่ ในฐานะผู้มาเยือนเท่านั้น ผมเป็นนักท่องเที่ยว ที่อีกซักวัน ผมก็ต้องกลับไป กลับไปสยาม บ้านของผม

This too, shall pass ผมพูดกับตัวเองเมื่อเจอกับความทุกข์ แต่กับความสุข This too ก็จะ shall pass เหมือนกัน พอได้มองโลกด้วยสายตาแบบนี้อีกครั้ง ผมก็รู้สึกดีขึ้นมาก มันจะสุขจะทุกข์ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปทั้งนั้น เราเป็นแค่นักท่องเที่ยว ทุกอย่างคือประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ตอนผมอยู่สยามเมื่อสิบปีก่อน ผมก็ไม่ได้คิดว่า อีกสิบปีต่อมา ผมจะได้มาอยู่ที่นี่ ที่อเมริกา และอีกสิบปีหน้า ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะได้ไปอยู่ที่ไหน ทำอะไร แต่พอผมมองย้อนกลับมาในตอนนี้ ก็คงจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เหมือนกับที่ผมรู้สึกกับ รักแห่งสยาม

ทั้งวัน ตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน ผมมองอะไรๆรอบตัวด้วยรอยยิ้ม น้ำตาแห่งความสุขและความเข้าใจก็ไหลออกมา ดีจังเลยแหะ