จะถ่ายหนังใหม่แล้วครับพ่อแม่พี่น้อง!
คุณสมบัติ:
1. เพศชาย อายุ 28 หรือน้อยกว่า (ผมจะได้ไม่ประหม่าเวลาคุย แหะๆ)
2. นิสัยดี มีเวลาให้ (เพราะถ่ายทำไม่เป็นเวลา กระจายไปตลอดปี)
3. อึด อดทน ลุย เอาไงเอากัน (ต้องตะลอนๆ และถ่ายกันจนหมดแรงไปข้าง)
4. ชอบเดินทาง (ไปทั่วประเทศครับ)
5. เป็นมิตร อัธยาศัยดี (ต้องคุยกับผม และกับคนแปลกหน้าจำนวนมาก)
ุ6. รักหนัง (หนังสารคดีทดลองครับ ยังไม่รู้เหมือนว่าหนังจะออกมาอีท่าไหน)
7. อื่นๆ นึกไม่ออก ตามที่ผู้ช่วยผู้กำกับพึงจะมี จิปาถะ เช่น
เข้ากับผู้กำกับได้ ถ่ายภาพนิ่งได้สวย พูดอีสานได้(!?!) ทำ photoshop(?) ทำเอกสารได้ เล่นกีต้าร์(!!!!)
เอ๊ะ…
ข้อ 7 นี่อย่าไปใส่ใจมากนะครับ พล่ามไปเรื่อย
จริงๆ ไม่ต้องมีประสบการณ์อะไรมากก็ได้ครับ
เพราะถือว่าเป็นโปรเจ็คที่เรียนรู้ไปด้วยกัน
ผมต้องการแค่ผู้ช่วยคนเดียวเท่านั้น ช่วยกันลุย
ไม่อยากให้ชาวบ้านแตกตื่น ถ่ายกันอย่างกองโจรครับ
ที่ลำบากใจจะกล่าวก็คือ ผมไม่มีกะตังค์ค่าจ้างให้นะครับ แหะๆ
แต่ผมมีค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าเดินทาง น้ำใจ และอื่นๆที่ไม่ใช่เงิน
หนังทุนต่ำครับ อินดี้สุดๆ
สนใจ ส่งรูปถ่ายพร้อม รายละเอียดประวัติตัวเองมาได้ที่
sompot_boat@ยาหู้ดอทคอม
ผมรอคุณอยู่ ขอบคุณนะครับ 
ปล. ขอบคุณพี่ปุ่นสำหรับป้ายประกาศ
1.เคหวัตถุ /อนุสรณ์ ติปยานนท์ (เคหวัตถุ)
2.ข่าวการหายไปของอาริญาและเรื่องราวอื่นๆ / ศิริวร แก้วกาญจน์ (ผจญภัยสำนักพิมพ์)
3.เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า / จำลอง ฝั่งชลจิตร (แมวบ้าน)
4.เราหลงลืมอะไรบางอย่าง / วัชระ สัจจะสารสิน (สำนักพิมพ์นาคร)
5.วรรณกรรมตกสระ / ภาณุ ตรัยเวช (นานมีบุ๊คส์)
6.ปรารถนาแห่งแสงจันทร์ / เงาจันทร์ (แพรวสำนักพิมพ์)
7.บริษัท ไทยไม่จำกัด / สนั่น ชูสกุล (มติชน)
8.ตามหาชั่วชีวิต / เสารี เอี่ยมลออ (เสาวรี) (สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น)
9.หมู่บ้านแอโรบิก / ทัศนาวดี / (แพรวสำนักพิมพ์)
————————————
เย้ๆๆๆๆๆ คุณค่าที่คุณคู่ควร…
แต่ก็ฝึกจิตต่อไปนะ
อย่าเพิ่งเลิก เพราะได้ชิงนะ
กลับมาเมืองไทยได้สองอาทิตย์กว่าแล้วครับ
ใช้เวลาปรับตัวอยู่ระยะหนึ่งเหมือนกัน ทั้งด้านจิตภาพและกายภาพ ตอนนี้เริ่มรู้สึกเข้าที่เข้าทางมากขึ้นแล้ว
อยู่โน้นเหมือนจะมีเวลาอยู่กับตัวเองมาก จะทำจะคิดอะไรมันค่อนข้างชัด มาอยู่นี่ เหมือนมีโมเมนตัมจากภายนอก เหวี่ยงให้เราไปซ้ายขวาตลอดเวลา ไม่ค่อยได้อยู่นิ่ง ในแง่นึงก็ดี เพราะไม่ฟุ้งซ่าน อีกแง่นึง ก็งงเหมือนกัน บางทีทำไปโดยไม่ค่อยรู้เนื้อรู้ตัวเท่าไหร่
คงเป็นเพราะเพิ่งกลับมาด้วย อันดับแรกก็แน่นอน พบญาติ ตามด้วยพบเพื่อน กลุ่มโน้นกลุ่มนี้ แล้วก็มีเรื่องงานอีก นี่ก็เพิ่งกลับจากไปแจมหนังสั้นพี่เจ้ยที่เชียงใหม่ นอกนี้ยังมีพบคนแปลกหน้าด้วย มีคนมาสัมภาษณ์ มีคนชวนทำกิจกรรมต่างๆ ผมก็แปลกใจ เอ๊ะ ทำไมอยู่ดีๆกลับมาแล้วเหมือนมี “ตัวตน” ขึ้นมา สงสัยบล็อคนี่ มีผลแหะ อีกอย่างก็เหมือนพี่ๆเพื่อนๆน้องๆช่วยสนับสนุน อบอุ่น และสนุกดีครับ
น้องๆทีมงานจากนิตยสารออนไลน์ชื่อ ISamAre เพื่งแจ้งมาให้ทราบว่า บทสัมภาษณ์ขึ้นเว็บแล้ว เข้าไปดู โอ้โห ไฮโซจริงๆ สวยมาก ที่สัมภาษณ์ไปก็ลงละเอียดยิบ นึกว่าจะตัดสั้นๆ ขอบคุณ ISamAre มากครับสำหรับโอกาสอันนี้
ลองเข้าไปเยี่ยมชมได้ที่ ISamARE กดเข้าไปต้องเมนู interview แล้วคลิ๊กที่รูปครับ
อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหมือนอยากเขียน แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร นี่ก็พิมพ์ไปเรื่อย กำลังรอดูว่าจะเป็นเรื่องอะไรอยู่เหมือนกัน เอาเรื่องนี้ดีกว่า วันก่อนโน้น หลายวันมาแล้วล่ะ ไปดูนี่มา
Playtime ของ Jacques Tati
จริงๆแล้วมันเป็นหนึ่งในหนังที่ผมซื้อดีวีดีมาดองไว้นานมากแล้ว (หนึ่งในหลายร้อยเรื่อง) แต่ก็ไม่ได้ฤกษ์หยิบมาดูซะที การที่หนังเรื่องไหน ผมหยิบมาดู ถือว่าต้องทำบุญร่วมกันมาอยู่เหมือนกัน เพราะเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย ขึ้นอยู่กับอารมณ์เป็นอย่างมาก หนังที่ควรดูหลายเรื่อง ก็ไม่เคยได้ดู ส่วนหนังที่ไม่จำเป็นต้องดู ก็อุตส่าห์หยิบขึ้นมาดู เพราะอยู่ดีๆ ก็อยากดู
แต่ playtime นี่ มีเหตุผลในการไม่ดู เพราะรู้สึกว่า เป็นหนึ่ีงในหนังที่รู้สึกว่าควรดูในโรงเท่านั้น ถึงจะยุติธรรมกับตัวหนัง คล้ายๆ satantango ของเบลา ทาร์ (อันนั้นเพราะถ้าดูดีวีดีจะหลับ) สำหรับ playtime ต้องดูในโรงเพราะ tati เขาเล่นกับรายละเอียดยิบย่อยในเฟรมภาพมากมาย ถ้าดูในจอทีวีเล็กๆคงแทบมองไม่เห็น
ที่พิเศษคือ โรงที่ผมไปดู เขาฉายฟิล์ม 70mm. ตามฟอร์แมตหนังดั้งเดิมของเรื่องนี้ ปกติหนังโรงทั่วไปเป็น 35mm. อันนี้เรียกว่าละเอียดคมชัดมากขึ้นเป็น 2 เท่า เป็นครั้งแรกในชีวิตเหมือนกันที่เคยดูหนัง 70mm. จอมันไม่ได้ใหญ่ขึ้นขนาด imax คือมันก็ใหญ่ แต่ว่าภาพมันคมมาก มันคมแบบเห็นความแตกต่าง
ส่วนตัวหนังเอง ก็สวย สนุก ฮา ฉลาด เก๋ มีเอกลักษณ์ ดูคล้ายๆเป็นหนังที่แทบไม่มีพล็อตอะไรเลย แต่เอาแก๊กมาต่อๆกัน ….คล้ายๆหนังบางประเทศ…. เพียงแต่ว่าแก๊กของเขา มันหลักแหลมกว่า ไม่ใช่แก๊กมุกควาย ฝาหม้อทุบหัว หนังเล่นในรายละเอียด ทั้งกับภาพและเสียง คนดูต้องขยันกวาดตา กวาดหู ไม่งั้นจะพลาดแก๊ก ถ้าเป็นหนังบางประเทศ คงแทบจะสโลโมชั่นแก๊กให้ดู แล้วก็ยิงรีเพลย์ให้ดูอีกรอบ กลัวคนไม่เก็ต
ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ได้อัพเดทบล็อคมาเดือนครึ่งแล้ว แถมบล็อคสุดท้ายก็เป็นตอนวันเกิดตัวเองซะอีก ราวกับว่า อยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนั้น
ยังครับ ผมยังไม่ตาย…
งงๆนิดหน่อยว่า จะเริ่มที่ตรงไหนดี แค่พิมพ์คำๆนี้ก็รู้สึกแปลกแล้ว ไม่ได้สื่อสารผ่านความเรียงแบบนี้มานาน ความรู้สึกมันช่างต่างจากการวกวน ของความคิดในหัวสมอง
สาเหตุหลักที่หายหัวไป เพราะว่าภารกิจเยอะครับ เนื่องจากเป็นช่วงสุดท้ายของปีสอง การบ้านที่ต้องทำส่งก็หลายอย่าง แล้วก็เรื่องเอกสารโน้นนี่วุ่นวาย ไหนจะต้องหาคนมา sublet อพาร์ตเมนต์อีก แพ็คของ กลับเมืองไทย แล้วก็เตรียมซื้อโน้นซื้อนี้ ภาระนอกกายมากมายนัก ยังไม่นับภาระในใจอีก
ยังไม่ได้บอกใช่หรือเปล่า ว่าผมจะกลับเมืองไทยนะครับ
ไม่ใช่กลับสั้นๆด้วย แต่จะกลับเมืองไทย 1 ปีเต็มๆเลย
จะกลับเมืองไทยไปทำหนัง Thesis ครับ เป็นสารคดีขนาดยาว แล้วก็ถือโอกาสไปพักกายพักใจ กลับไปหาครอบครัวและเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ไปพักร้อน และไปทำงานทำการพร้อมกันไปในตัว
ผมจะกลับกลางเดือนมิถุนายน ตอนนี้พักอยู่กับนักเขียนครับ เขาเพิ่งออกหนังสือเล่มใหม่ ชื่อ ผู้ร้ง ผู้รู้ ผู้ต่ง ผู้ตื่น อะไรซักอย่างเนี่ยะแหละ :p เจ้าตัวก็ดูจะตื่นเต้นมันอยู่ไม่ใช่น้อย ส่วนผมก็ตื่นเต้นกับงานของตัวเองที่จะกลับไปทำอยู่เหมือนกัน
มองย้อนกลับไปกับปี 2 ที่ CalArts ผมเรียนรู้อะไรเยอะมาก หลายอย่างยากที่จะสื่อสารผ่านออกมาเป็นตัวหนังสือ และบางอย่างเหมือนจะยังรอเวลาตกตะกอน ที่ชัดเจนคือ สิ่งที่ได้เรียนรู้ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับศิลปะหรือภาพยนตร์ แต่เป็นเรื่องของชีวิตส่วนตัว ได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ซึ่งผมว่าเป็นบทเรียนที่มีค่ายิ่งกว่าการเรียนรู้อะไรทั้งนั้น